Jafnrétti kynjanna

Nú, sem og oft áður á kvennréttindadeginum verður manni oft litið hinn æðibleika svip sem feministafélagði vil tengja við starfsemi sína og baráttu. Þrátt fyrir að hugsun þeirra sé göfug og ætlun þeirra til hins góða, þá verður mér hugsað til þess hvort að aðferðir þeirra séu réttar. Ég skal með fullu viðurkenna að ég hef verið kallaður karlremba, oftast þó af frænkum í kjölfar mikilla stríðniskasta sem ég hef látið bitna á þeim. Það verður þó að segjast að það var aldrei sagt með annað en bros á vör og í sanngjörnu hefndarskyni. Það er því líklega eins og móðir mín segir, að ég sé alltof stríðinn. En hvað kemur móðir mín þessu máli við? Jú móðir mín var einu sinni það sem hægt var að kalla feministi, þe hún barðist fyrir réttindum kvenna og jafnrétti í báða bóga og gerir en við hvert tækifæri. Sem smá bakgrunn, þá vil ég benda á að hún er hjúkrunarfræðingur af gamla hjúkrunarskólanum og hefur starfað við æði margar stjórnunarstöður innan heilbrigðisgeirans. Meira að segja var ég meira og minna alinn upp af föður mínum fyrsta árið þar sem móðir mín ákvað að fara til húsavíkur og vera forstöðukona við sjúkraheimilið þar. Þetta er jú ein af ástæðunum sem móðir segir að ég sé svo stríðinn. Sé allt pabba að kenna, en það er önnur saga. Málið er nefnilega að móðir mín hætti fyrir löngu stuðning sínum við það félag sem í dag kallar sig Feministafélag Íslands. Af hverju? Í hvert sinn sem hún er spurð þá svarar hún því með heift að, “konur vilja ekki jafnrétti, þær vilja forréttindi”. Er þetta orðin staðan, að konur sjálfar styðja ekki þennan málstað? Kemur hinn bleiki litur frá rauðri peysu sem hefur farið aðeins of oft í þvottavélina? Merkilegast finnst mér þó að móðir mín er alls ekki ein um þetta, heldur þvert á móti virðast flestar stelpur sem ég hef haft einhver samskipti við, innan pólitík sem og utan, hafa óbeit á þessu félagi. Mestu andstöðuna virðast félagið hafa skapað sér eftir að þær gagnrýndu auglýsingu Smáralindarinnar um árið þar sem sagt var að kona í háum hælum og í pilsi, haldandi á innkaupapokum frá hinum ýmsu verslunum Smáralindarinnar, væri niðrandi fyrir kvennímyndina. Fyrir þá sem ekki muna nákvæmlega eftir þessu atviki þá sást ekki nema upp að mitti á konunni og auglýsingin var að mínu mati afar hlutlaus, meira að segja svo að ég tók ekki eftir henni fyrr en þessi ábending Feministafélagsins kom í fréttirnar. Svo ég verð að spyrja, er það niðurlægjandi fyrir kvennímyndina að ganga um í pilsi og háhæluðum skóm? Ekki erum það við karlmenn sem þrýstum á háhæluðu skóna a.m.k. þó ég láti þetta með pilsið liggja kjurt hjá hverju pari fyrir sig.

Er þetta hagkvæm barátta fyrir auknu jafnrétti? Innherjaslagsmál með vígyrðum og gagnkvæmri fyrirlitningu? Ég mun efalaust vera karlremba eins og sumar hafa haft á orði við mig, en ég vil þó samt að framtíðar eiginkona mín og mögulegar dætur muni hafa sömu möguleika innan samfélagsins í dag. Er aðferðafræði Feministafélagsins rétt hugsuð? Er sundrung meðal kvenna það sem leitast er eftir af forstöðukonum þess? Þessu verður held ég hver og einn/ein að velta fyrir sig, því auðvitað er það skoðun ýmissa að þetta sé hin eina sanna leið. Ég samt efast það.

Til hamingju með daginn, jafnt feministar sem aðrar konur
Kveðja: Hugsanleg karlremba sem trúir á jafnrétti, en ekki forréttindi.