Sóvíet-grænir

Undanfarin ár hefur Vinstrihreyfingin – grænt framboð eða
Vinstri-grænir eins og flokkurinn er yfirleitt kallaður barist af hörku
gegn stórvirkjunum og álverum en samt af einhverjum ástæðum ákvað
Steingrímur J. Sigfússon að sækjast eftir styrkjum fyrir VG frá Alcan í
Straumsvík. Vinstri-grænir gefa þá ástæðu fyrir þessu að flokkurinn
hafi sent eftirspurnir eftir styrkjum til hundrað stærstu fyrirtækja
landsins og að fyrirtækjastyrkir hafi engin áhrif á stefnu flokksins.



Ekki ætla ég að draga það neitt sérstaklega í efa að fjárstyrkir hafi
engin áhrif á stefnu VG en þrátt fyrir það þá get ég ekki neitað því að
svona athæfi finnst mér vera gífurlega vafasamt og í raun dæmi um
ótrúlega hræsni. Annars staðar á Vesturlöndum hefði það örugglega þótt
vera stórfrétt og jafnvel gífurlegt hneyksli ef að stjórnmálaflokkur
sem leggur höfuðáherslu á umhverfismál yrði uppvís að því að óska eftir
styrkjum frá álveri en hér á landi er almenningur eflaust orðinn svo
vanur því að Vinstri-grænir séu að ganga gegn sinni eigin stefnu að
þetta kemur að öllum líkindum fáum á óvart og umstang í kringum þetta
verður því lítið.



Fyrr á þessu ári héldu Vinstri-grænir landsfund í Reykjavík en á hann
mættu allir helstu fulltrúar flokksins. Athyglisvert þótti að aðeins
einn maður hjólaði á fundinn og allir aðrir komu á einkabílum, enginn
tók strætó og enginn gekk. Fólk sem berst fyrir því að umferð einkabíla
verði minnkuð og hvetur fólk í sífellu til þess að nýta
almenningssamgöngur og göngustíga en mætir síðan bara á einkabílum á
landsfund er fólk sem þarf að hugsa aðeins hvað það stendur fyrir.



Í raun held ég að Vinstri-grænir séu alls ekkert grænir
umhverfisverndarsinnar heldur í raun eldrauðir kommúnistar. Gott dæmi
þessu til sönnunar eru þau málefni sem VG hefur lagt áherslu á núna í
aðdraganda kosninga en þá ber helst að nefna: Netlögreglu að kínverskum
hætti til þess að enginn geti skoðað „klám“ á netinu og svo lög um
kynjakvóta á alþingi og í stjórnum fyrirtækja. En rétt eins og með
umhverfismálin þá er einnig vel hægt að sjá dæmi um hræsni hjá VG í
þessum málefnum eins og ég benti á fyrir stuttu í grein minni á
vefsíðunni hægri.is.



Þessir starfshættir VG að vilja setja allskyns boð og bönn á almenning
sem síðan fáir eða jafnvel engir fulltrúar flokksins hafa áhuga á að
lúta sjálfir minnir mann óneitanlega á þann raunveruleika sem ríkti í
Sovétríkjunum á 20. öldinni og ríkir reyndar enn í ríkjum á borð við
Norður-Kóreu, Kúbu og Kína. En eins og eflaust flestir vita þá lofuðu
kommúnistar í Rússlandi á fyrstu áratugum 20. aldarinnar öllu góðu,
þeir boðuðu samfélag þar sem allir áttu að vera jafnir og enginn átti
að þurfa lifa í fátækt. Þegar þeir síðan loks komust til valda þá
neyddu þeir þennan „jöfnuð “ á almenning en þó aðeins á þá sem ekki
tilheyrðu innsta hring flokksins. Valdhafarnir lifðu sjálfir eins og
kóngar á meðan að hinn almenni ríkisborgari svalt í hel. Samfélag þar
sem allir eru jafnir en sumir samt „aðeins“ jafnari aðrir er samfélag
sem ég held að fáir hafi áhuga á að búa í og því skiptir miklu máli að
VG komist ekki til valda í vor.



Sjálfur hef ég þá þumalputtareglu að reyna ekki að neyða einhvers konar
boð eða bönn á annað fólk með stjórnmálaskoðunum mínum, þannig verð ég
ekki uppvís um hræsni líkt og pólítískir andstæðingar mínir í
Vinstri-grænum. Þetta gerir frjálshyggjan mér kleift enda stendur hún
fyrir lágmarksríki sem skiptir sér hvorki af frjálsum markaði né
einkalífi fólks. Ég vona að frambjóðendur Sjálfstæðisflokksins reyni að
fylgja þessari þumalputtareglu eins vel og þeir hugsanlega geta, enda
eru það miklir hagsmunir fyrir flokkinn að frambjóðendur séu
heiðarlegir.



Segjum nei við hræsni og já við heiðarleika, setjum X við D-listann á kosningadag.

Höfundur situr í miðstjórn Hugins og er nemi við Verzlunarskóla Íslands.

Grein birtist áður á vefnum sus.is, 6. apríl 2007.