Margur er knár, þótt hann sé smár

Um fátt er meira rætt þessa daganna á kaffistofum landsmanna en hugsanleg afsögn Halldórs. Afhroð framsóknar í nýliðnum sveitarstjórnarkosningum hristi hressilega við gömlu flokkshestunum, sem leita nú allra leiða til að endurlífga deyjandi flokk. Eins og svo oft áður þegar illa fiskast, þá vilja menn skipta um karlinn í brúnni og formaður flokksins Halldór Ásgrímsson virðist vera að sinna því kalli. En ef við skoðum málið aðeins nánar, stendur framsókn í raun og veru illa eftir kosningar?



Framsókn hefur alla tíð spilað inn á það að lenda í oddastöðu í öllum kosningum, hann hefur aldrei verið neitt sérlega stór flokkur og síður en svo byltingarkenndur. Flokkurinn spilar með öllum liðum og stefna flokksins hefur verið kölluð miðjustefna, sem gefur honum færi á að halla sér í allar áttir. Við nánari skoðun kemur þó bersýnilega í ljós að stefna flokksins er í sannleika sagt ekkert annað en tækifærissinnuð framapotshentistefna! Tilverurétt flokksins í nútíma Íslandi er erfitt að réttlæta og óvinsældir flokksins eru slíkar að maður er gáttaður á því litla fylgi sem flokkurinn þó fær. En samt eru þeir á flestum stöðum stjórnsýslunar við völd? Gleymum því ekki að flokkurinn hefur fimm ráðherra og nú formann borgarráðs. Það verður að viðurkennast að það er frábær árangur hjá ekki stærra stjórnmálaafli.



Þannig er hún nú oftar en ekki þessi blessaða pólitík; sigurvegarinn er ekki alltaf sá sem er bestur, heldur sá sem semur til sín völdin. Dæmi um hversu skrítin stjórnmálin geta verið, þá myndi það þýða afhroð ef Sjálfstæðisflokkurinn fengi 37% fylgi og væri enn stærsti flokkur landsins, en stórsigur fyrir frjálslynda að ná 13% fylgi í kosningum. Sumir héldu því meira að segja fram að Sjálfstæðismenn í Reykjavík hefðu orðið fyrir sögulegum ósigri í sveitarstjórnarkosningunum síðustu þegar tæplega 4,5 af 10 kusu flokkinn, en þar var frjálslyndum hampað sem ótvíræðum sigurvegarum, þegar ekki nema rétt rúmlega 1 af 10 kjósendum gáfu þeim sitt x.



Framsóknarmenn koma ekki svo illa út úr þessum kosningum og ætla mætti í fyrstu. Flokkurinn tapar augljóslega töluverðu fylgi, en helst við völd á furðu mörgum stöðum. Í Reykjavík og Kópavogi er hann enn í meirihluta og er líkt og oft áður í lykilstöðu á mörgum stöðum við myndun meirihluta. Það er einna helst að nefndarstöðum flokksins fækkar augljóslega með færri fulltrúum, en valdastaðan er enn sterk.



Þannig að kannski eru þetta ekki svo slæm úrslit fyrir framsóknarmenn? Það er sá sem fær gullið sem vinnur, hvernig hann náði því er aukaatriði. Kannski ætti Halldór bara að kyngja stoltinu, halda áfram og viðurkenna að framsóknarflokkurinn verður sennilega alltaf, lítill flokkur með mikil völd.



Því miður fyrir okkur hin!