Hræsni

Skúli Hansen, 22. febrúar 2007

Síðastliðinn föstudag birtust fréttir af því að erlendir vefstjórar hyggðust halda hér ráðstefnu dagana 7. – 11. mars. Vanalega myndi svona frétt ekki vekja mikla athygli en vegna þess að þessir vefstjórar sjá um að hanna klámsíður þá varð fólk víst að mótmæla en frá því á föstudaginn hafa vinstrimenn landins keppst um að mótmæla ráðstefnunni sem mest.

Fyrstir til að mótmæla voru Stígamót en formaður þess félags fór með mjög svo stór orð í fréttum eins t.d. að engin kona tæki sjálfviljug þátt í klámi og þess vegna hlytu þessir menn að vera nauðgarar, þrælasalar, barnaníðingar og hórumangarar. Í kjölfarið komu eftirfarandi vinstrimenn með svipaðar yfirlýsingar: Jón Sigurðsson viðskipta- og iðnarráðherra, Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson borgarstjóri Reykjavíkur, Prestafélagið og biskupsstofa, Samband ungra Vinstri-Grænna og síðan margir alþingismenn í umræðum á Alþingi. Nær allir þeir aðilar sem hafa mótmælt þessari ráðstefnu hafa óskað eftir því að lögreglan rannsaki það hvort að einhver leið sé til þess að koma í veg fyrir það að fólkið komist til landsins.

Lögreglan hefur þó verið í hlutverki skynsama aðilans og lýst því yfir að það þurfi meira en tilfinnningaleg rök til þess að hún rannsaki svona mál, sjálfur vil ég hrósa lögreglunni og þá sérstaklega Sýslumanninum á Keflavíkurflugvelli fyrir það að sýna rólegheit og skynsemi í málinu. Það á að sjálfsögðu ekki að vera verkefni lögreglunnar að koma í veg fyrir það að fólk geti haldið ráðstefnur í friði hér á landi.

En afhverju öll þessi mótmæli? Jú það er nú nefnilega þannig að klám er víst bannað á Íslandi samkvæmt einhverri úreltri lagagrein sem ítrekað er brotin og nánast aldrei fylgt eftir af lögreglunni. Sem dæmi má nefna að söluturnar, matvöruverslanir og bókabúðir hafa í árafjölda selt klámblöð, ekki undir borði heldur upp í hillu sem bendir til þess að eigendur slíkra verslana taki lögin ekki neitt alltof alvarlega. Þar að auki sýndi sjónvarpstöðin Sýn lengi vel erótískar myndir eftir miðnætti og nú í dag er erótísk rás í Digital Ísland pakkanum og svo er hægt að leigja misgrófar klámmyndir frá Playboy í gegnum Skjáinn. Þetta plús það að hér á landi er búið að reka tvö erótísk tímarit, Samúel og síðan Bleikt og Blátt (B&B) og svo einnig nokkrar klámbúðir og súlustaði segir manni það að fáir landsmenn virðast hafa nokkurn áhuga á því að virða þessi lög.

Nú kem ég síðan loks að titli greinarinnar en greinin heitir nefnilega ,,Hræsni“, ástæða þess að greinin fékk þennan áhugaverða titil er sú að höfundur komst fyrir stuttu síðan að því að Kolbrún Halldórsdóttir þingmaður Vinstri-Grænna hefði á sínum yngri árum setið fyrir í tímaritinu Samúel sem ég nefndi hér fyrr í greininni. Það sem er hræsnislegt við þetta er það að hún Kolbrún Halldórsdóttir hefur verið mjög hávær síðast liðin ár í baráttu öfgafeminista gegn klámi. Sjálfum grunar mig að hún hafi ekki verið neydd til þess að sitja fyrir né hafi hún verið beytt ofbeldi eða seld í mannsal. Svona hræsni fer mjög í taugarnar á mér en þar sem að þetta er svo alltof ,,týpískt“ fyrir vinstrimenn að vera með svona hræsni þá læt ég þetta ekki trufla mig of mikið.

Mín skoðun er sú að Ísland eigi að vera í forystu um það í heiminum að virða einstaklingsfrelsi og frelsi einkalífsins. Hinu opinbera ber að treysta landsmönnum, það skaðar engan að horfa á klám og hvað þá að halda ráðstefnu á Hótel Sögu. Það að fólk sé tilbúið til þess að borga peninga fyrir það að koma til landsins og ræða viðskiptamöguleika í klámiðnaðinum er fullkomlega eðlilegt og ætti ekki að trufla íbúa landsins á neinn hátt. Þess vegna hvet ég hið opinbera til þess að huga að mikilvægari málefnum og eyða ekki skattfé landsmanna í það að brjóta á frelsi einstaklingsins. Fólk á að geta komið hingað til lands án þess að vera spurt út í það hvað það ætlar sér hér að gera.

 

Höfundur situr í miðstjórn Hugins og er nemi við Verzlunarskóla Íslands.