Blekkingar félagshyggjunnar

Við fyrstu sýn virðist félagshyggjan vera hugsjón hins mikla kærleiks en að halda því fram til lengdar er hin mesta skammsýni. Í félagshyggju felst jöfnuður, það er að taka pening frá þeim efnameiri og færa þeim efnaminni. Í algjörum jöfnuði hafa allir sömu laun ótengt vinnuframlagi. Þetta hljómar ágætlega við fyrstu sýn en jöfnuður félagshyggjunnar þýðir ekki góð lífskjör. Þessi jöfnuður felst í því að allir hafi það jafn ömurlegt. Þetta er ein af blekkingum félagshyggjunnar.

Félagshyggjan hefur í för með sér þær afleiðingar að virkilega er sótt að atorku einstaklinga til að vinna. Ríkið ofurskattleggur þegna sína og ráðstafar fjármunum þeirra. Frelsi einstaklingsins er haft að engu. Öllum er steypt í sama mótið. Þetta er fasismi félagshyggjunnar.

Félagshyggjan reiðir sig á skatttekjur, þessar skatttekjur koma frá vinnandi borgurum. Nú í dag vinna Íslendingar næstum launalaust til hádegis á degi hverjum vegna skatta. Í kringum ellefu fer hinn vinnandi maður loks að fá borgað. Skattsvikurum er svo hótað að vera stungið í steininn. Því meiri skattheimta, þeim mun meiri er þrældómurinn. Hvatinn til að vinna verður mun minni. Þetta er þrældómur félagshyggjunnar.

Félagshyggjumenn leggja sérstaka áherslu á að menntun sé endurgjaldslaus, það skili þjóðfélaginu bestri menntun. Það hafa allir jöfn tækifæri til menntunar hér á landi. Menntun er fjárfesting og við núverandi lánakerfi í háskólum er öllum tryggður þessi aðgangur. Reynslan hefur sýnt sig að þegar nám er endurgjaldslaust bera nemendurnir minni virðingu fyrir því. Það þarf ekki annað en að bera saman brottfallshlutfall milli nemenda skóla sem innheimta skólagjöld og hinna sem gera það ekki. Þó svo félagshyggjumenn kalli ýmsa hluti endurgjaldslausa þá eru þeir það ekki í raun því það eru skattgreiðendur sem borga brúsann. Þetta er ein af blekkingum félagshyggjunnar.

Annar vettvangur sem félagshyggjan leggur áherslu á að sé endurgjaldslaus er heilbrigðiskerfið, þessu stefna félagshyggjumenn að í góðmennsku sinni. Þar er hins vegar sömu sögu að segja og af menntakerfinu. Þegar heilbrigðisþjónusta er endurgjaldslaus er borin minni virðing fyrir henni. Fólk er gjarnt á að fara oftar af litlu tilefni. Það hefur sýnt sig að aukin fjárframlög til heilbrigðismála hafa ekki gert neitt annað en að lengja biðraðir. Þetta er ein af blekkingum félagshyggjunnar.

Félagshyggjan sóar peningum til þeirra sem ekki þurfa á þeim að halda. Má þar nefna barnabætur til fólks sem veit ekki aura sinna tal og byggðarstyrkir til námsmanna sem e.t.v. eru börn kvótakónga. Velferðarkerfið á að vera einfalt og á ekki að hjálpa þeim sem ekki þurfa á því að halda.

Forsendur félagshyggjunnar falla um sjálft sig enda krefst hún þess að borgararnir vinni og skili sköttum til að halda uppi ,,velferðarkerfinu” því slíkt kerfi er afskaplega dýrt í rekstri. Vinna og frumkvæði einstaklinganna er á sama tíma haft að engu og endar með því í flestum tilfellum að það bitnar á hagkerfinu þar sem ríkin eyða fjármunum langt umfram tekjur. Reynslan sýnir okkur þetta aftur og aftur. Má þar nefna Svíþjóð en svíar hafa verið að bakka frá þeirri velferðarhugsjón sem félagshyggjumenn hafa svo oft hampað þeim fyrir. Afleiðingarnar hafa komið í ljós og fólkið hafnar nú þessari hugsjón.

Nú hafa komið fram á sjónarsviðið einstaklingar sem kenna sig við svokallaða nútímafélagshyggju. Segja þeir þessa félagshyggju ekki eiga neitt sammerkt með þeirri jafnaðarstefnu sem þekktist til að mynda í Rússlandi þar sem borgurum var haldið í heljargreipum. Það má vel vera að einstaklingar þessir séu góðhjartaðir og vilji öllum vel með hugsjónum sínum. Ógnarkraft ríkisins má þó aldrei vanmeta, því í þeim löndum þar sem ríkið er of valdamikið koma alltaf til skjalanna menn sem misnota völd sín. Það að kalla þessa stefnu nýjum nöfnum er blekkingin ein.

Höfundur er varaformaður Hugins.