Þurfum að taka skarpa hægribeygju.

Íslenskt samfélag hefur tekið stakkaskiptum á undanförnum árum. Einkavæðing ríkisfyrirtækja leysti úr læðingi mikinn kraft í samfélaginu sem hefur valdið mikilli verðmætaaukningu og bættum lífskjörum. Íslendingar eru orðnir alvöru leikmenn á alþjóðaleikvelli viðskiptanna og er ástandið orðið þannig að fyrrum herraþjóð okkar er græn af öfund og skilur ekki hvernig allt þetta fjármagn varð til. En svarið liggur í augum uppi, einkaframtakið og frelsið skóp fjármagnið. Íslensku bankarnir sem reknir voru sem pólitískt elliheimili og fyrirgreiðslumiðstöð ráðamanna komust í hendur framsýnna manna sem sáu tækifæri og nýttu þau. Allar hrakspár vinstrimanna um einkavæðinguna eru nú orðin tóm og fáir efast um kosti einkarekstrar, t.d. bankageiranum og menntakerfinu.

Þrátt fyrir þessa velgengni einkavæðingarinnar, sem skilað hefur fleiri störfum og meiri verðmætasköpun en áður þekktist, heyrast enn raddir efasemdar þegar rætt er um einkavæðingu. Það sem verst er að þær raddir koma æ oftar frá Sjálfstæðisflokknum. Oftar en ekki heyrir maður lofræður þingmanna og ráðherra Sjálfstæðisflokksins um hvað ríkisstjórnin hafi staðið sig vel og verið framsýn í einkavæðingum á borð við Símann og bankanna, en tala oft af minni eldmóð og hreykni þegar rætt er um einkavæðingu t.d. á RÚV. Við treystum einkaaðilum fyrir peningunum okkar og við treystum þeim til þess að mennta börnin okkar, en við treystum þeim ekki til að framleiða og dreifa góðu sjónvarps– og útvarpsefni. Vantraustið er slíkt að til þess að einkaaðilar fari sér nú örugglega ekki að voða á fjölmiðlamarkaðnum eru reknar tvær ríkisstyrktar útvarpsstöðvar og ein sjónvarpsstöð. Ódýr rök eins og menningar og/eða öryggishlutverk er vafasöm réttlæting sem stenst ekki skoðun.

Ég ætla ekki að mótmæla því að Sjónvarpið og ríkisútvörpin eru ágætis fjölmiðlar, enda kæmi annað á óvart miðað við kostnaðinn sem þeim fylgir. Einmitt af þeirri ástæðu að ég tel þetta góða og trausta fjölmiðla tel ég að þér séu sjálfbærir og þurfi hvorki á ríkisstyrkjum eða skylduáskriftum á að halda til að standa undir rekstrinum. Ef ríkisfjölmiðlarnir yrðu seldir í dag stæði kaupandinn með góð fyrirtæki í höndunum sem framsýnir og dugmiklir menn gætu gert enn betri. Aðrir reka ágætis fjölmiðla með miklu minni kostnaði og gera það ágætlega. Það sem merkilegra er, þá er oft meira um íslenskt efni hjá fjölmiðlum einkaaðila heldur en í íslensku ríkisfjölmiðlunum. Annað sem ég hef aldrei skilið er hvernig ríkisfjölmiðlarnir eru sífellt reknir með bullandi tapi þegar allir eru skyldaðir til áskriftar og milljarðar bætast við í formi ríkisstyrkja og auglýsinga? Ætli þeim einkaaðilum sem reka fjölmiðla í samkeppni gegn þessu bákni myndi ekki lítast vel á það að standa í þeirra sporum?

Ég vil hvetja þingmenn og ráðherra allra flokka, sér í lagi Sjálfstæðisflokksins til að tala ekki í mótsögn við sjálfa sig þegar kemur að einkavæðingu. Boð og bönn, ríkisafskipti, nefndir, embætti og annað í þeim dúr ætti að vera undantekning, því frelsið er rétta leiðin. Ég treysti einstaklingnum fullkomlega, stjórnmálamenn ættu að gera það sama.

Höfundur er varabæjarfulltrúi og formaður ungra Sjálfstæðismanna í Garðabæ