Kæra ríki

Kæra ríki,

Ég hef um árabil verið framleiðandi á vinnufatnaði. Nú er svo komið að samkeppnisaðila mínum gengur mun betur að framleiða fatnað, viðskiptin hafa minnkað, og er ég því á barmi gjaldþrots. Samkeppnisaðili minn nýtir sér alls kyns óprúttin brellibrögð, hann auglýsir vörur sínar, beitir einhvers konar hagræðingar galdrafræði sem ég kann engin skil á og hann gengur jafnvel svo langt að segjast nota betra efni, sem hann vinnur sjálfur af silkiormum, en þessir tilteknu ormar eru þekktir fyrir afbragðsgott silki. Ég leita því til þín, kæra ríki, og vona að þú getir bannað þennan óskunda.


Starf mitt er ómetanlegt fyrir þjóðina og með þessu áframhaldi stefnir í að meginþorri vinnufataframleiðenda muni hætta framleiðslu. Slíkt væri hræðilegt og því ber þér, kæra ríki, skylda til setja reglugerðir um fatnaðinn svo allur fatnaður verði eins, aðgreiningur milli merkja verði bannaður, auglýsingar verði bannaðar og koma á laggirnar vinnufataverslun ríkisins. Rökrétt framhald af þessu öllu saman væri þá að sjálfsögðu að ofurskattleggja erlendan vinnufatnað því íslenski iðnaðurinn ætti að hafa sérstöðu, neytendum er alveg sama er, það ekki? Að lokum mætti einnig banna þessar fræðibrellur og tækninýjungar enda vinnufataframleiðslan göfug og gamalgróin grein sem eigi skal breyta.

Kveðja, óhagkvæmi vinnufataframleiðandinn.

Það þarf ekki mjög upplýstan einstakling til að sjá að þessar kröfur eru vægast sagt fáránlegar. En hvers vegna ætli íslenskir bændur hugsi þá svona? Sama hvort um vinnufataframleiðslu eða landbúnað er að ræða ættu ekki að gilda neinar verndarreglur. Þetta eru einfaldlega atvinnugreinar.



Höfundur situr í stjórn Hugins.