Hversu langt nær tjáningarfrelsið?

Það er merkilegt nokk að fólk sem gegnir ákveðnum störfum eða embættum megi ekki tjá skoðanir sínar lengur án þess að allt verði vitlaust. Gott dæmi um þetta er þegar að Davíð Oddsson, seðlabankastjóri, mætti í viðtal í Kastljósinu um daginn. Þar var Davíð spurður út í varnarmál Íslands og sagði hreinskilnislega frá skoðun sinni á þeim efnum. Næsta dag var fjandinn laus. Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, formaður Samfylkingarinnar, tjáði fjölmiðlum að Davíð Oddsson réði greinilega ennþá Sjálfstæðisflokknum (en þess má geta að einu sinni var hann formaður fyrrnefnds flokks). Þar að auki heyrðist mikið raus frá fólki um að seðlabankastjórar mættu ekki hafa opinbera skoðun á hlutunum o.s.frv.

Þetta var svo sem bara eitt handahófskennt dæmi af mörgum. T.d. má Ólafur Ragnar Grímsson, forseti, aldrei tjá sig um neitt án þess að það heyrist raddir meðal fólks. Það sem er hins vegar umhugsunarverðast varðandi þetta eru viðbrögð Ingibjargar Sólrúnar. Hún er formaður flokks sem hefur talað mikið fyrir lýðræði og segir meðal annars í stefnuskrá flokksins: "flokkurinn sæki fram undir merkjum sem beri virðingu fyrir lýðræði“. Hins vegar segir það sig sjálft að grundvöllur lýðræðis er sá að fólk fái að segja skoðun sína.

Þetta virðist Ingibjörg Sólrún ásamt öðru Samflykingarfólki ekki skilja enda eru þau í forsvari fyrir þann hóp sem rausar hvað mest þegar ákveðið fólk slysast til að segja skoðun sína. Þetta er hreinlega fasískt hugarfar og því spyr maður sig hvort það sé draumur Ingibjargar Sólrúnar að leiða “fasíska jafnaðarstjórn” á komandi kjörtímabili en ekki "frjálslyndu jafnaðarstjórnina“ sem hún hefur sagst vilja mynda. Hvort sem verður nú ofan á endanum megi Guð þá forða okkur frá því að Ingibjörg Sólrún verði næsti forsætisráðherra Íslands, enda er hún sem stjórnmálamaður þekkt fyrir fátt annað en að koma fjárhagsmálum Reykjavíkurborgar á hvolf og svíkja kjósendur sína.

Hvað sem þessu öllu líður þá er þörf á hugarfarsbreytingu í þjóðfélaginu. Allir sem vilja eiga að fá að tjá skoðanir sínar opinberlega hvort sem þeir eru seðlabankastjórar, prestar, slökkviliðsmenn eða forsetar. Höft á tjáningarfrelsi eru ljót og fasísk og ef fólk telur að sumir hafi hagsmuna að gæta hvað varðar einstök málefni þá er enginn betur til þess fallinn heldur en einstaklingurinn sjálfur að meta hvort hann tjái sig opinberlega um þau mál eður ei.

Formaður Báknbrjóta, félags frelsissinnaðra nemenda í MR